"𝑾𝒂𝒂𝒓𝒐𝒎 𝒑𝒐𝒔𝒕 𝒋𝒆 𝒏𝒊𝒆𝒕 𝒎𝒆𝒆𝒓 𝒐𝒗𝒆𝒓 𝒋𝒆 𝒃𝒐𝒆𝒌?" vraagt Sonja me. Zij is met haar gezin meerdere malen op reis geweest en publiceert binnenkort haar boek ‘Wij zijn even weg'.
Ze vroeg me voor haar tijdschrift een column te schrijven. Tijdens het schrijven denk ik na over haar vraag. Waarom deel ik weinig meer op de socials over onze reis en mijn inzichten? Terwijl ik toch nog dagelijks reacties van lezers krijg, of mensen die een gesigneerd exemplaar bestellen, of mensen die ook zo'n reis overwegen en me praktische vragen stellen.
𝗩𝗶𝗲𝗿 𝗷𝗮𝗮𝗿 𝘄𝗲𝗴 𝗶𝘀 𝗴𝗲𝗲𝗻 𝗿𝗲𝗶𝘀 𝗺𝗮𝗮𝗿 𝗲𝗲𝗻 𝗮𝗻𝗱𝗲𝗿 𝗹𝗲𝘃𝗲𝗻
De kern van het antwoord ligt in de lengte van ons avontuur. Geen paar maanden, geen jaar. Wij gingen vier jaar, drie maanden en acht dagen. Enkele maanden is een hele lange vakantie, een jaar is een reis. Bijna vierenhalf jaar zwerven over de wereldzeeën is geen reis meer, het is een ander leven. Mijn boek gaat over dat leven. En over alles wat dat me geleerd heeft.
Vooral over mezelf. Ik verwerkte mijn jeugd, mislukte relaties, misstappen en foute keuzes. Ik doorleefde het, ging de confrontatie ermee aan en vergaf mezelf. Onze reis bleek één grote spiegel te zijn waarin ik mezelf elke dag aankeek, terwijl onze boot als een zwangere walvis over de oceean deinde.
𝑶𝒑 𝒅𝒆 𝒅𝒂𝒈 𝒅𝒂𝒕 𝒎𝒊𝒋𝒏 𝒃𝒐𝒆𝒌 𝒗𝒆𝒓𝒔𝒄𝒉𝒆𝒆𝒏, 𝒉𝒂𝒅 𝒊𝒌 𝒅𝒂𝒕 𝒗𝒆𝒓𝒍𝒆𝒅𝒆𝒏 𝒈𝒓𝒐𝒕𝒆𝒏𝒅𝒆𝒆𝒍𝒔 𝒗𝒆𝒓𝒘𝒆𝒓𝒌𝒕. 𝑺𝒄𝒉𝒓𝒊𝒋𝒗𝒆𝒏 𝒃𝒍𝒆𝒆𝒌 𝒎𝒊𝒋𝒏 𝒑𝒔𝒚𝒄𝒉𝒐𝒍𝒐𝒈𝒊𝒔𝒄𝒉𝒆 𝒑𝒓𝒐𝒄𝒆𝒔.
Na thuiskomst begon voor mij een nieuw proces: ogenschijnlijk hetzelfde leven oppakken terwijl je door een nieuwe bril naar de wereld kijkt. Hoe doe je dat in vredesnaam?
𝐕𝐚𝐧 𝐢𝐧𝐭𝐮ï𝐭𝐢𝐞𝐟 𝐥𝐞𝐯𝐞𝐧 𝐧𝐚𝐚𝐫 𝐭𝐨𝐬𝐭𝐢-𝐤𝐚𝐚𝐬
Zonder het te beseffen duikelden we van een staat van pure verwildering en kinderlijke verwondering in keiharde verbazing en verbijstering. Van leven met en in de natuur, onze zintuigen altijd op scherp en onze intuïtie loepzuiver naar een leven met in de supermarkt producten als bloemkoolrijst, wasmiddelen voor stip en streep en tosti-kaas.
Daar kan je nog lacherig over doen, ik ben immers zelf marketeer. Veel erger vond ik de keiharde confrontatie met onze westerse consumeerdrang, de menselijke hang naar bezit, onze materialistische en financiële gedrevenheid. Ik werd misselijk van het achtuurjournaal en de krant. Van al dat nieuws over een wereld die (ogenschijnlijk?) leeft met het besef dat groei altijd gaat over meer geld, meer aandelen, meer omzet, meer winst. Alles kwam duizend keer harder bij me binnen dan daarvoor…
𝐕𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐝𝐚𝐤𝐞𝐧 𝐬𝐜𝐡𝐫𝐞𝐞𝐮𝐰𝐞𝐧
Mijn boek schreef zichzelf tijdens onze reis. Op het ritme van de oceaan dat ook mijn emoties bepaalde. De zinnen rolden als een continue stroom golven rechtstreeks uit mijn ziel. Ik ben trots op wat ik geschreven heb. Trots op mijn gezin. Trots op wat we overwonnen hebben. Trots op hoe we gegroeid zijn. Ik wil dat het liefst van de daken schreeuwen. Om zoveel mogelijk mensen te laten inzien dat zij dat ook in zich hebben. Om mensen mee te geven hoe ze tegenslagen kunnen overwinnen, hoe ze rampspoed kunnen ombuigen naar een kans, hoe je je leven in eigen hand neemt, hoe je loskomt van je overtuigingen…
Maar mijn stem stokt in mijn keel, de zinnen aarzelen in mijn brein. Ik post niet over mijn inzichten en meningen. Ik publiceer niet meer over mijn boek. Niet omdat dat proces achter me ligt. Maar omdat ik niet de wijsheid in pacht heb. Wie ben ik? Ik ben geen coach, geen psycholoog, geen inspirator. Ik heb geen opleiding gevolgd om mensen te vertellen hoe ze hun leven moeten leiden. Ik weet zelf amper hoe het moet en doe ook maar wat.
𝐓𝐞𝐥𝐞𝐩𝐨𝐫𝐭𝐞𝐞𝐫-𝐩𝐫𝐨𝐛𝐞𝐞𝐫𝐬𝐞𝐥
Ik zie op social media influencers, auteurs, bekende mensen en zelfverklaarde goeroe’s (s)preken over zelfontwikkeling, empowerment, daadkracht, persoonlijke groei, innerlijke kracht en wijsheid, intuïtief leven en meer van die hippe begrippen. Ik heb mezelf even geteleporteerd naar zo’n Instagram-account. Dat ik als nuchtere Twentse jou vertel hoe je je leven beter, mooier, echter, puurder, fantastischer of eerlijker maakt. Het lukt me niet, want ik ben dat niet. Ook dit stukje typen kost me moeite. Nou ja, het typen niet, want de woorden komen vanzelf. Maar wel het plaatsen. Want wie ben ik?
𝐁𝐥𝐢𝐣𝐯𝐞𝐧 𝐝𝐰𝐚𝐥𝐞𝐧
Dus verkies ik de versobering, verstilling, verzuivering en verheldering van mijn eigen dagelijkse omgeving. Ons kleine leven op zee is verplaatst naar een klein leven op ons eiland. Niet zo spannend, meeslepend en urgent als op de woeste wereldzeeën, maar net zo puur en magisch. Als je tenminste blijft dwalen, jezelf blijft uitdagen, je zintuigen blijft prikkelen. Als je elke kans die je hebt buiten doorbrengt. Zwemmen in de ijskoude zee in de winter, surfen op de Texelse golven in de zomer. Struinen door bos en duin, jutten op het strand. Eindeloos ver de zee op kijken of op zoek naar die unieke brileidereend die vogelaars van heinde en ver naar Texel brengt. Het is heerlijk dáárover te schrijven.
Over hoe we anders aankijken tegen de wereld, de politiek, wat onze ontmoetingen met inheemse mensen ons hebben geleerd. Wat de natuur ons heeft ingefluisterd. Hoe je het kleine kunt vinden in je eigen omgeving. Het is heerlijk woorden te geven aan dat nieuwe leven. En misschien vormen die woorden ooit weer een nieuw boek.
En ik werk. Voor opdrachtgevers die groei vertalen naar beter in plaats van meer. Die een andere bril waarderen. Die een frisse wind zoeken om de boel op te schudden. Die de weg van de lange adem kiezen. Die overpeinzingen waarderen als een weg naar verheldering.
𝐖𝐚𝐧𝐧𝐞𝐞𝐫 𝐠𝐚𝐚𝐧 𝐰𝐞 𝐰𝐞𝐞𝐫?
Ik hoef geen zelfverklaarde goeroe te worden en dat breed uit te venten. Ons leven is nu goed zoals het is. En bij vlagen net zo puur als het leven op Zouterik. Mits ik maar mag wegdromen over ons volgende vertrek….